စပါးခင်းတွင် ဘက်တီးရီးယားရွက်ခြောက်ရောဂါ (BLB) အတွက် ဆေးဖျန်းပြီးပါက အပင်ဆဲလ်နံရံများ ကြံ့ခိုင်ပြီး ကိုယ်ခံအားကောင်းစေရန် ပိုတက်ဆီယမ် (မြေဩဇာ/ရွက်ဖျန်း) ကို မဖြစ်မနေ ထည့်သွင်းပေးသင့်ပါတယ်။ ရောဂါပိုးပြန့်ပွားမှုကို တားဆီးရန်အတွက် ဆေးဖျန်းပြီးနောက် လယ်ခင်းအတွင်းရှိ ရေများကိုကုန်အောင်ဖောက်ထုတ်၍ မြေနေလှန်းပေးရပါမယ်။ မြေကြီးပြန်စိုစွတ်လာချိန် (သို့မဟုတ်) ဆေးဖျန်းပြီး ၃ ရက်မှ ၅ ရက်အတွင်း မြေဩဇာကျွေးနိုင်ပြီး၊ ၁ ဧကလျှင် ပိုတက်ရှ် (MOP) ၁၅ ပေါင် မှ ပေါင် ၂၀ နှုန်းကို ယူရီးယား (ပုလဲ) မြေဩဇာနှင့် လုံးဝမရောစပ်ဘဲ သီးသန့်ကြဲပက်ကျွေးရပါမယ်။ဂျစ်ဆမ်ဖြင့်ရောကျွေးနိုင်ပါတယ်။ အရွက်မှတစ်ဆင့် အာဟာရချက်ချင်းရစေရန် ပိုတက်ဆီယမ်ပါဝင်သော ရွက်ဖျန်းမြေဩဇာကိုလည်း လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ဖြန်းပေးနိုင်သေးတယ်။ ရောဂါငြိမ်သက်ခြင်းမရှိသေးမီ နိုက်ထရိုဂျင် (ပုလဲ) မြေဩဇာ ထပ်မံကျွေးခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ရပါမယ်။ဆေးတခါဖျန်းပြီးတိုင်းရောဂါ ကင်းအရွက်များ ထံသို့ ကူးစက်ပျံ့နှံ့ခြင်းရှိမရှိအမြဲစစ်ဆေးပါ။

စပါးဖုံးလုံးချိန်မှာ သတိမူသင့်တဲ့ ဆစ်ပိုး

ပုံပါဖျက်ဆီးတတ်သောအကောင်မှာ ဒူးရင်းပင်စည်ထိုးပိုး (ဦးမှင်ရှည်ကျိုင်းကောင်) ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အကောင်ကြီးများသည် ဒူးရင်းကိုင်းနုများနှင့် အခေါက်များကို ကိုက်စားတတ်ကာ ၎င်းတို့မှ ပေါက်ပွားလာသော လောက်ကောင်များသည် ပင်စည်ထဲသို့ ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းသဖွယ် ဖောက်ထွင်းစားသောက်သဖြင့် အပင်ကို ခြောက်သွေ့သေဆုံးစေနိုင်ပါတယ်။ ၎င်းကို ကာကွယ်ရန် စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့မိုးဦးကျကာလတွင် အကောင်ကြီးများကို လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ပိုးကျနေသော ကိုင်းများကို ဖြတ်တောက်မီးရှို့ခြင်းတို့ ပြုလုပ်သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။ ထို့ပြင် ပင်စည်ကို ဘော်ဒိုဆေးရည် သုတ်ပေးခြင်းဖြင့် ဥအုခြင်းကို တားဆီးနိုင်ပြီး၊ ပိုးထိုးထားသော အပေါက်ငယ်များတွေ့ပါက Imidacloprid သို့မဟုတ် Cypermethrin, Deltamethrin သို့မဟုတ် Lambda-cyhalothrin ကဲ့သို့သော ပင်လုံးပျံ့ပိုးသတ်ဆေးကို သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။

စပါးခင်းတွင် ရောဂါကင်းစင်သော်လည်း အစေ့ညို၍ အပိန်းဖြစ်ရခြင်းမှာ ပန်းပွင့်ချိန်၌ အပူချိန်ပြင်းခြင်း သို့မဟုတ် မိုးသက်လေပြင်းကြောင့် ဝတ်မှုန်ကူးမှုမအောင်မြင်ခြင်း (ရာသီဥတုဒဏ်) နှင့် အစေ့အဆံတည်ရန် ပိုတက်ရှ်အာဟာရ လိုအပ်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လက်ရှိတွင် ရောဂါမရှိသဖြင့် ဓာတုဆေးဖျန်းရန် မလိုတော့ဘဲ၊ အစေ့အဆံ ပြည့်ဖြိုးအောင်မြင်စေရန် ပိုတက်ဆီယမ်နိုက်ထရိတ် (13:0:45) ကဲ့သို့သော အရွက်ဖျန်းမြေသြဇာကို နို့ရည်တည်ချိန်တွင် ပက်ဖြန်းပေးသင့်ပြီး စိုက်ခင်းအတွင်း ရေမပြတ်စေရန် ဂရုစိုက်ပေးရပါမယ်။နှံစုပ်ဂျပိုးကျရောက်ခြင်းရှိမရှိစစ်ဆေးပေးပါဦး

ပုံပါ ဂေါ်ဖီထုပ်အရွက်များတွင် တွေ့ရသော လက္ခဏာသည် ပိုးမွှားရောဂါကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ပိုးသတ်ဆေး သို့မဟုတ် အားဆေးကို အလွန်အကျွံ သုံးစွဲမိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရသည့် ဆေးလောင်ခြင်း ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် လောလောဆယ် ဆေးဖျန်းခြင်းအားလုံးကို (၁) ပတ်မှ (၂) ပတ်ခန့် ယာယီချက်ချင်းရပ်နားထားရပါမယ်။ ထို့နောက် အပင်စိတ်ဖိစီးမှုလျော့ကျပြီး ဆဲလ်အသစ်များ ပြန်လည်ဖွံ့ဖြိုးလာစေရန် အမိုင်နိုအက်ဆစ် (Amino Acid) ကို သတ်မှတ်နှုန်းထား၏ တစ်ဝက်ခန့်သာ သုံးစွဲ၍ အပင်ပေါ်သို့ ဖြန်းပေးရပါမယ်။ နောင်တွင် ဆေးလောင်ခြင်း ကာကွယ်ရန် ဆေးအမျိုးအစားအများကြီး ၃-၅ရက်မခြားဘဲသုံးစွဲခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ပြီး၊ နေ့ခင်းဘက် နေပူချိန်တွင် ဆေးဖျန်းခြင်းကို လုံးဝရှောင်ကြဉ်ကာ မနက်စောစော သို့မဟုတ် ညနေစောင်း နေအေးချိန်တွင်သာ ဖျန်းပေးသင့်ပါတယ်။

ကျေးဇူးပါ မေးချင်တာက စိမ်းရောင်လမ်းကတစ်ရက်တစ်ပုဒ်ပဲ တင်လို့ရတာလား

စပါးသက်တမ်းမှာ ၆၅ ရက် ဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုမှာ နေသာခြောက်သွေ့နေသဖြင့် အရွက်ပေါ်တွင် ပိုးမွှားများမှာ လောင်မီးပိုး (Rice Hispa) သို့မဟုတ် လှေးပိုး (Thrips) ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သက်တမ်းအရ ၆၅ ရက်တွင် စပါးရွက်ကို ခြစ်စားတတ်သော လောင်မီးပိုး ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသော်လည်း၊ ခြောက်သွေ့သော ရာသီဥတုကြောင့် လှေးပိုးလည်း ပူးတွဲကျရောက်နိုင်ပါတယ်။ ချက်ချင်း ဆေးမဖျန်းဘဲ စောင့်ကြည့်ရန်အတွက် စီးပွားရေးအရ ခံနိုင်ရည်ရှိမှုအဆင့် (ETL) ကို တိုင်းတာရပါမယ်။ တစ်ပင်စုလျှင် လောင်မီးပိုး အကောင်ကြီး ၂ ကောင် (သို့မဟုတ်) အရွက်တစ်ရွက်လျှင် ပိုးလောင်း ၁ ကောင်ထက်ပို၍ ဖောက်စားနေပါကလည်းကောင်း၊ လှေးပိုးအတွက် စပါးခင်း၏ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် အရွက်များ လိပ်ခြောက်လာပါကလည်းကောင်း ETL ကျော်လွန်ပြီဖြစ်၍ ဖစ်ပရိုနေး (Fipronil) သို့မဟုတ် အီမီဒါကလိုပရစ် (Imidacloprid) ကဲ့သို့သော ဓာတုပိုးသတ်ဆေးများဖြင့် နှိမ်နင်းရန် လိုအပ်ပါတယ်။ စနစ်တကျ ခွဲခြားနိုင်ရန် ပိုးကောင် သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးထားသည့် အရွက်ကို အနီးကပ် ဓာတ်ပုံရိုက်၍ ထပ်မံအတည်ပြုချင်ပါတယ်။

စပါးပင်စည်ပုပ်ရောဂါကျ‌ နေတာပါ။ ဒီရောဂါသည် ရေမျက်နှာပြင်နှင့် ထိစပ်နေသော ရွက်ဖုံးနှင့် ပင်စည်များတွင် အမဲစက်များ စတင်ဖြစ်ပေါ်ကာ အတွင်းသို့ ပုပ်ဝင်သွားပြီး အပင်လဲပြိုစေတတ်သော မှိုရောဂါဖြစ်ပါတယ်။ ဤရောဂါကို နှိမ်နင်းရန် စိုက်ခင်းအတွင်းရှိရေကို ကုန်အောင်ထုတ်၍ ၄-၅ ရက်ခန့် မြေပက်လက်အက်ရုံ နေလှန်းပေးခြင်းဖြင့် မှိုပွားမှုကို ဖြတ်တောက်ရပါမယ်။ ရောဂါကျနေစဉ် နိုက်ထရိုဂျင် (ယူရီးယား) မြေဩဇာ ကျွေးခြင်းကို လုံးဝရပ်နားပြီး၊ ပင်စည်သန်မာစေရန် ပိုတက်စီယမ် (ပိုတက်ရှ်) မြေဩဇာကို ဖြည့်တင်းပေးရပါမယ်။ ဓာတုဆေးဝါးအနေဖြင့် (Azoxystrobin+Difenoconazole) သို့မဟုတ် ဗာလီဒါမိုင်ဆင် (Validamycin) သို့မဟုတ် ဟက်ဆာကိုနာဇိုးလ် (Hexaconazole) ပါဝင်သော မှိုသတ်ဆေးကို အပင်ခြေအရောက် စိုရွှဲစွာ ပက်ဖျန်းပေးရပါမယ်။

ရေပမာဏများပြီး၊လှောင်တာကြာရင် ဒီပြဿနာမျိုး ဖြစ်တာပါပဲ။ ရေထုတ်ပါ၊အမြစ်ဇုံ လေရှူခွင့်ပေးပါ။ ဂျစ်ဆန်+ပိုတက်ခ်ျ မြေဩဇာပက်ကျွေးပါ။ပြီးမှ ရေပါးပါးပြန်ထည့်ထားပါ။တပတ်လောက်ဆို၊ပြန်စိမ်းလာမှာပါ။ပြီးမှ Nနဲ့ Kကျွေးပါ။

မတ်ပဲစိုက်ပျိုးရာတွင် အမြစ်ပုပ်၊ ပင်ခြေပုပ်နှင့် ညှိုးသေရောဂါများကို ကာကွယ်ရန် အသုံးပြုသည့် ထရိုင်ကိုဒါးမား (Trichoderma) ဇီဝမှိုသတ်ဆေးဝယ်ယူရာတွင် တံဆိပ်အမည်ထက် ဆေး၏လတ်ဆတ်မှု (သက်တမ်းမကုန်ဆုံးသေးခြင်း) နှင့် သိုလှောင်မှုစနစ် ကောင်းမွန်ခြင်း က ပိုမိုအရေးကြီးပါတယ်။ မြန်မာ့ဈေးကွက်တွင် တောင်သူအများစု ယုံကြည်စိတ်ချစွာ သုံးစွဲနေကြသော တံဆိပ်များမှာ ထရိုင်ကို (Tricho)၊ ဇီဝပါဝါ ထရိုင်ကိုဒါးမား (Bio-Power) များ ဖြစ်ကြပြီး ၎င်းတို့ကို မစိုက်ပျိုးမီ မျိုးစေ့လူးနယ်၍သော်လည်းကောင်း၊ သဘာဝမြေဆွေးနှင့် ကြိုတင်ပွားများ၍သော်လည်းကောင်း အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ ထရိုင်ကိုဒါးမားသည် အသက်ရှိဇီဝမှိုဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို အသုံးပြုထားသည့်အချိန်တွင် ဓာတုမှိုသတ်ဆေးများနှင့် လုံးဝတွဲဖက်မသုံးရန် သတိပြုရပါမယ်။

အရွက်ထွတ်ရာမှာ၊လှေး၊ယင်ဖြူကြောင့်ထွတ်သလား?၊ မွှား ကြောင့်လား? အရွက်ညွန့်တွေ အပေါ်လှန်ပြီး ခွက်ပုံ ဆိုရင် လှေး။ အောက်ကုပ်ပြီး တွန့်လိမ်နေရင် broad mite ။မွှားကြေ င့်ဆိုရင် အဘာမက်တင်+ကလိုဖန်နပျာ ဖျန်းပါ။သို့မဟုတ် ပိုင်ရီဒါဘင်+ကလိုဖန်နပျာ ဖျန်းပါ။ အနည်းလိုအာဟာရ အားဆေး ကို ထပ်လိုက်ပေးပါ။

ဂြစ်ပဆမ်လေးထည့်ပေးပါလား calcium ချို့တဲ့ရင်လည်း အသီးမတင်တတ်ပါဘူး သီးထိုးယင်တော့ ကာကွယ်ထားပါ