ကြက်မောက်သီး အသားပြည့်၊ အလုံးကြီးပြီး အလေးချိန်စီးစေရန်အတွက် အသီးတင်စကာလမှစ၍ အာဟာရကို စနစ်တကျ ကျွေးမွေးရပါမယ်။ အသီးကင်းလေးများ စတင်တင်ချိန်တွင် နိုက်ထရိုဂျင်နှင့် ပိုတက်စီယမ် မျှတစွာပါဝင်သော ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာ (၁၅:၁၅:၁၅) ကို သဘာဝမြေဆွေးနှင့် ရောစပ်ကျွေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အသီးမမှည့်မီ တစ်လအလို အသားစတင်ပြည့်ချိန်တွင် ပိုတက်စီယမ် (K) ဓာတ် မြင့်မားစွာပါဝင်သော မြေဩဇာ (ဥပမာ - ၁၃:၁၃:၂၁ သို့မဟုတ် ၀:၀:၆၀ ပိုတက်ရှ်) ကို ပြောင်းလဲကျွေးမွေးရပါမယ်။ ၎င်းအပြင် အသီးအသားစစ်ပြီး အခွံကွဲခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကယ်လ်စီယမ်-ဘိုရွန် ကဲ့သို့ အရွက်ဖျန်းဆေးများကို (၁၀) ရက်တစ်ကြိမ် ဖျန်းပေးသင့်ပြီး၊ အသီးကြီးထွားချိန်တစ်လျှောက်လုံးတွင် မြေအစိုဓာတ် မှန်ကန်စေရန် ရေသွင်းခြင်းကို ဂရုစိုက်ရပါမယ်။

မြနှင်းပုလဲသည် မြန်မာနိုင်ငံ ပန်းစိုက်ပျိုးရေးလောကတွင် ဘုရားပန်းနှင့် ပန်းအလှဆင်ခြင်းအတွက် အလွန်ရေပန်းစားသော ဂန္ဓမာပန်း (Chrysanthemum) မျိုးစိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ သန့်ရှင်းလှပသော အဖြူရောင် ပွင့်ဖတ်လေးများ ကျစ်လျစ်သိပ်သည်းစွာ ပွင့်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပုလဲရတနာကဲ့သို့ လှပသပ်ရပ်ပါတယ်။ အခြားဂန္ဓမာမျိုးများနှင့်ယှဉ်လျှင် အပွင့်ခံခြင်း၊ ရက်ရှည် လန်းဆန်းနေခြင်းနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရာတွင် အပွင့် ကြွေပျက်စီးမှု နည်းပါးခြင်းတို့ကြောင့် စီးပွားဖြစ် စိုက်ပျိုးရန် အလွန်တွက်ခြေကိုက်သော ပန်းမျိုး ဖြစ်ပါတယ်။ အေးမြသော ရာသီဥတုကို နှစ်သက်ပြီး ပြင်ဦးလွင်နှင့် ရှမ်းပြည်နယ်တို့တွင် အများဆုံး စိုက်ပျိုးဖြစ်ထွန်းပါတယ်။

ပုံပါ ဘူးသီးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တွေ့ရသော အမည်းစက်လေးများသည် စိုထိုင်းဆများခြင်းကြောင့် ဖြစ်တတ်သော မှို သို့မဟုတ် ဘက်တီးရီးယား အသီးအစက်ပြောက်ရောဂါ လက္ခဏာများ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပါတယ်။ လတ်တလောတွင် ဘူးစင်အောက်ခြေရှိ အဝါရောင်သန်းနေသော အရွက်ဟောင်းများနှင့် ရောဂါရွက်များကို လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်စေရန် အမြန်ဖယ်ရှား ရှင်းလင်းပေးရပါမယ်။ ထို့နောက် ကာဗင်ဒါဇင် (Carbendazim) သို့မဟုတ် ကော့ပါးအခြေခံ မှိုသတ်ဆေး (Copper Fungicide) တစ်မျိုးမျိုးကို ဆေးညွှန်းအတိုင်း ဖျော်စပ်၍ တစ်ပတ်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် ၂ ကြိမ်ခန့် စနစ်တကျ ပက်ဖျန်းပေးခြင်းဖြင့် ရောဂါပြန့်ပွားမှုကို အမြန်ဆုံး ထိန်းချုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။

မိုးရာသီတွင် စိုက်ပျိုးသော ပဲပုပ်အပင်များသည် ရာသီဥတုစွတ်စိုမှုနှင့် အလင်းရောင်တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ပန်းပွင့်သီးတောင့်ဝင်ချိန်၌ အပင်ကြီးထွားမှု မရပ်တန့်ဘဲ အဆမတန် ဆက်လက်ရှည်ထွက်နေတတ်ပါတယ်။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အပင်သက်တမ်း ရက် ၃၀ မှ ၄၅ ရက် (သို့မဟုတ်) ပန်းပွင့်စအချိန်တွင် အပင်ကြီးထွားမှုထိန်းညှိဟော်မုန်းဆေးများဖြစ်သော (Mepiquat Chloride) ကို စနစ်တကျ ပက်ဖျန်းပေးရပါမယ်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် နိုက်ထရိုဂျင် (ယူရီးယား) မြေသြဇာကျွေးခြင်းကို လုံးဝရပ်ဆိုင်းပြီး၊ ဖော့စဖရပ်နှင့် ပိုတက်ဆီယမ်ဓာတ် မြင့်မားစွာပါဝင်သော အပင်ဖျန်းမြေသြဇာ MKP (0-52-34) ကို ပြောင်းလဲအသုံးပြုခြင်းဖြင့် အပင်ရှည်ထွက်မှုကို ရပ်တန့်စေကာ အာဟာရဓာတ်များကို သီးတောင့်နှင့် အစေ့ဆီသို့ အပြည့်အဝ ရောက်ရှိစေနိုင်ပါတယ်။Mepiquat Chloride သုံးစွဲရာမှာတော့ သတိကြီးစွာ စမ်ူသပ်ပြီးမှသုံးစွဲပါခင်ဗျာ။

မြေဆွေးပုံပြီးတဲ့အချိန်မှာ အပေါ်ကနေ မိုးကာစ/ ပလပ်စတစ်နဲ့ အုပ်ထားပေးရင်း ချဆေးဖြူးစရာမလိုတော့ပါဘူးဗျ။ မြေဆွေးပုံတဲ့အချိန်မှာ အပူတက်အောင် မိုးကာစ အုပ်ပေးရပါတယ်ဗျ။ ဆွေးမြေ့နေတဲ့ဖြစ်စဉ်တစ်လျှောက်မှာလည်း မိုးကာစအကောက်နေ လက်ထည့်ကြည့်လိုက်လို့ အပူက လက်မခံနိုင်အောင် ပူလာရင် မြေဆွေးကို အထက်အောင် လုပ်ပေး ရေလိုအပ်ရင် ထည့်ပေးလုပ်ရပါတယ်။ ဒီလိုလုပ်မယ်ဆိုရင် ချလိုအကောင်တွေ ဥတွေပါလာရင်တော့ ဆွေးမြေ့သွားမှာ ဖြစ်လို့ ဆေးထည့်စရာမလိုတော့ပါဘူးဗျ။ အီးအမ်အသုံးပြုမြေသြဇာပြုလုပ်နည်း

အညွန့်စားဖို့ဆိုရင်တော့၊အသီးကင်းလေးတွေခူးပစ်ရပါမယ်။

ကွမ်းရွက်တွင် အရွက်အကြောများ နီမြန်းလာခြင်းသည် ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါ ကူးစက်ခံရခြင်း (သို့မဟုတ်) ဖော့စဖရပ်နှင့် မဂ္ဂနီစီယမ်ကဲ့သို့သော အာဟာရဓာတ်များ ချို့တဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပွားတတ်ပါတယ်။ ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် ဗိုင်းရပ်စ်သယ်ဆောင်သော စုတ်စားပိုးများ ကျရောက်ခြင်းရှိမရှိစစ်ဆေးပါ၊ မြေဆီလွှာတွင် မဂ္ဂနီစီယမ်ဆာလ်ဖိတ်နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ဖြည့်တင်းပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ ထို့ပြင် ကွမ်းဘောင်များတွင် ရေမဝပ်စေရန် ရေနုတ်မြောင်းများ စနစ်တကျ ဖောက်လုပ်ပေးခြင်းဖြင့်လည်း အမြစ်ပုပ်ရောဂါကြောင့် အာဟာရမစုပ်ယူနိုင်ခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

စပါးခင်းအတွင်းရှိ တက်ပွက်မြက်ကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်နှိမ်နင်းရန် စပါးပင်ကို မထိခိုက်စေသည့် ရွေးချယ်သတ် ပေါင်းသတ်ဆေးများဖြစ်သော ဆိုင်ဟေလိုဖော့ ဘျူတိုင် (Cyhalofop-butyl)၊ ဘစ်စပိုင်ရီဘက် ဆိုဒီယမ် (Bispyribac-sodium) သို့မဟုတ် ဖီနောက်ဆာပရော့-ပီ-အီသိုင်း (Fenoxaprop-p-ethyl) ဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို အသုံးပြုရပါမယ်။ ဆေးမဖျန်းမီ စိုက်ခင်းအတွင်းရှိ ရေများကို ကုန်စင်အောင် အရင်ထုတ်ပစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်အစိုဓာတ်ရှိချိန်တွင် မြက်ပင်များပေါ်သို့ နှံ့စပ်အောင် ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ဆေးဖျန်းပြီး ၂ ရက်မှ ၃ ရက်အကြာတွင် စိုက်ခင်းထဲသို့ ရေပြန်သွင်းကာ ရေအနက်ကို ၅ ရက်ခန့် အလွှာလိုက် ဆက်တိုက်ထိန်းထားပေးခြင်းဖြင့် မြက်ပင်များ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းကို တားဆီးနိုင်ပါသည်။ ဆေးဒဏ်ခံပြီး ကြွင်းကျန်ခဲ့သော သက်တမ်းရင့် မြက်ကြီးများကိုမူ လက်ဖြင့် လိုက်လံနုတ်ပစ်ခြင်းက အကောင်းဆုံးဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ။

ဒီဆောင်းပါးမှာ လေ့လာနိုင်ပါတယ်ဗျ။ ရေချိုငါးခူမွေးမြူနည်း

ဒီဆောင်းပါးမှာ လေ့လာနိုင်ပါတယ်ဗျ။ ရေချိုငါးခူမွေးမြူနည်း

မိုးဖရဲသီးသည် ဝတ်မှုန်ကူး/အသီးတင်ပြီးနောက် ပုံမှန်အားဖြင့် ၃၀ မှ ၃၅ ရက် ဝန်းကျင် (မျိုးစပ်ပေါ်မူတည်၍ ရက် ၄၀ အထိ) ကြာလျှင် ရင့်မှည့်ဆွတ်ခူးနိုင်ပြီး၊ အစေ့ချစိုက်သည့်နေ့မှ တွက်လျှင် ၇၅ ရက်မှ ၉၀ ဝန်းကျင် ကြာမြင့်တတ်ပါတယ်။ ဆွတ်ခူးရန် အသင့်ဖြစ်မဖြစ်ကို သိရှိနိုင်ရန် အသီးနှင့် အနီးဆုံးရှိ နားရွက်ခိုင် ညိုခြောက်ခြင်း၊ အသီးအောက်ခြေ မြေကပ်အကွက် ဝါကြန့်ကြန့်အရောင် ပြောင်းခြင်း၊ လက်ဖြင့်တောက်ပါက အုန်းအုန်း (သို့မဟုတ်) ပတ်စာပိတ်သံကဲ့သို့ ရင့်မှည့်သံ ထွက်ခြင်းနှင့် အခွံပြောင်လက်မှုပျောက်ပြီး အရောင်မှိန်လာခြင်း စသည့် ကွင်းဆင်းစစ်ဆေးချက်များဖြင့် ပူးတွဲဆုံးဖြတ်ရပါမယ်။ မိုးရာသီတွင် အသီးမခူးမီ ၃ ရက်မှ ၅ ရက်အလို၌ ရေဖြတ်ပေးခြင်းဖြင့် ဖရဲသီးကွဲခြင်းကို ကာကွယ်နိုင်ပြီး အချိုဓာတ်ကို ပိုမိုတိုးတက်ကောင်းမွန်စေပါလိမ့်မယ်။