စပါးရွက်များ အကွက်လိုက် ခြောက်ပြီး သေကုန်ခြင်းသည် ဂုတ်ကျိုးမှိုရောဂါ၊ ဘက်တီးရီးယား ရွက်ခြောက်ရောဂါ၊ ပိုတက်စီယမ် ဓာတ်ချို့တဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဖြုတ်ပိုး (ဖြုတ်ညို) များ အပင်ခြေတွင် စုပ်စားခြင်း (Hopper burn) ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တိကျသော အကြောင်းရင်းနှင့် အထိရောက်ဆုံး ကုသနည်း (မှိုသတ်ဆေး သို့မဟုတ် ပိုးသတ်ဆေးညွှန်း) ကို သိရှိနိုင်ရန် စပါးခင်း၏ အဝေးမြင်ကွင်းပုံ၊ အရွက်နာနေသည့် အနီးကပ်ပုံနှင့် အပင်ခြေပုံတို့ကို သေချာစွာ ရိုက်ကူးပြီး ပို့စ်အသစ်တင်ကာ ထပ်မံမေးမြန်းပေးပါရန် အကြံပြုပါတယ်ခင်ဗျာ

လက်တွေ့တွင် ပုလဲကျွေးပါက အပင်ကို ဆဲလ်ရှည်ထွက်စေပြီး အနှံကို အပြင်သို့ အတင်းတွန်းထုတ်ပေးသဖြင့် အနှံထွက်မြန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ပိုတက်ရှ်သည် အပင်ကို မရှည်စေဘဲ ပင်စည်ကျစ်လစ်အောင်နှင့် အစာစုဆောင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးသဖြင့် အမြင်အားဖြင့် ငြိမ်ပြီး အနှံထွက်နောက်ကျနေသလို ထင်ရတာပါ။ သို့သော် ပုလဲကြောင့် ထွက်လာသောအနှံသည် ပိုးမွှားဒဏ်မခံနိုင်ဘဲ အဖျင်းများတတ်ပြီး၊ ပိုတက်ရှ်ကြောင့် ထွက်လာသောအနှံသည် နှေးသော်လည်း အောင် စေ့စပါး ပိုမိုရရှိစေပါတယ်။ဆင်းသုခစပါး အနှံမြန်မြန်နှင့် ညီညီညာညာ ထွက်လာစေရန်အတွက် လယ်ကွင်းထဲတွင် ရေကို ၂ လက်မခွဲခန့် အမြဲရှိနေအောင် ဂရုစိုက်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အမိုင်နိုအက်ဆစ် ပါဝင်သော ရွက်ဖျန်းမြေသြဇာကို ပက်ဖျန်းပေးခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်း ဖြစ်ပါတယ်။စပါးအနှံထွက်ချိန်သည် စပါးမျိုးစိတ်တူညီသော်လည်း စိုက်ပျိုးသည့်နည်းစနစ် (ကောက်စိုက်/အစေ့ချ)၊ ပျိုးသက်အနု/အရင့်၊ မြေဆီလွှာအမျိုးအစားနှင့် ကျွေးလိုက်သည့် မြေသြဇာ (ပုလဲဓာတ်လွန်ကဲမှု သို့မဟုတ် ချို့တဲ့မှု) တို့ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်မူတည်နေပါတယ်။ မိမိလယ်ကွက်က ၂ ရက်စောသော်လည်း အနှံမထွက်ဘဲ လယ်နီးနားချင်းလယ်က အရင်ထွက်သွားရခြင်းမှာ ၎င်းတို့လယ်ကွက်က ပျိုးသက် ပိုရင့်ခြင်း၊ အစေ့ချစနစ်ဖြစ်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် မြေအမျိုးအစား ပိုမိုပူနွေးပြီး နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ် မျှတစွာရရှိခြင်းတို့ကြောင့် ဇီဝကမ္မဗေဒအရ ရက်သက်တမ်း ပိုမိုစောသွားရခြင်းဖြစ်ပါတတယ်။လက်ရှိစပါးခင်းရဲ့အသက်ရက်ပြောထားပေးပါဦး၊မိမိကများအနည်းငယ်လောနေတာလည်းဖြစ်နိုင်လို့ပါ။

ငရုတ်ခင်းမှာ ကျရောက်တတ်တဲ့ လှေးပိုး၊ ပျပိုးနဲ့ ယင်ဖြူလို စုပ်စားပိုးတွေဟာ ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါတွေကို သယ်ဆောင်လာတတ်လို့ အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းဖို့ လိုပါတယ်။ ပိုးမွှားတွေ ဆေးယဉ်ပါးမှု မဖြစ်စေဖို့အတွက် စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့အပင်ထဲထိ စိမ့်ဝင်တဲ့ ပင်လုံးပြန့်ဆေးနဲ့ ထိသေဆေးကို တွဲဖက်ပြီး ဆေးအမျိုးအစား အလှည့်ကျ ပြောင်းလဲပက်ဖျန်းသုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။ ဓာတုဆေးများအနေနဲ့ အီမီဒါကလိုပရစ် (Imidacloprid) သို့မဟုတ် ဖစ်ပရိုနေး (Fipronil) တို့ကို သုံးစွဲလေ့ရှိပြီး၊ သဘာဝနည်းလမ်းအနေနဲ့ တမာဆီကို ရေ၊ ဆပ်ပြာရည်တို့နဲ့ ရောစပ်ဖျန်းပေးလေ့ရှိတယ်။ စုပ်စားပိုးတွေဟာ ညဘက်မှာ ပိုမိုလှုပ်ရှားတာကြောင့် ဆေးကို ညနေခင်းအချိန်မှာ ဖျန်းပေးခြင်းကို အထိရောက်ဆုံး သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။

၃ လက်မ ရေတွင်းမှာ ၃ လက်မပိုက်ကို တိုက်ရိုက်ထည့်ပြီး ရေစုပ်ယူဖို့ ကြိုးစားခြင်းက နည်းပညာအရ မသင့်တော်ပါဘူး။ တွင်းနံရံနဲ့ ပိုက်ကြားမှာ နေရာလွတ် မရှိသလောက် ကျဉ်းမြောင်းသွားတဲ့အတွက် ပွတ်တိုက်မှုအား လွန်ကဲပြီး ရေထွက်အား နည်းသွားနိုင်သလို၊ ပန့်ထဲ လေခိုပြီး စက်ဝန်ပိပျက်စီးလွယ်ပါတယ်။ ရေထွက်နှုန်း အကောင်းဆုံးဖြစ်စေဖို့ "၁ ဆိုဒ်လျှော့နည်းလမ်း" ကို သုံးသင့်ပြီး၊ ၃ လက်မတွင်းထဲကို ၂ လက်မခွဲ ဒါမှမဟုတ် ၂ လက်မ ရေစုပ်ပိုက်ကိုသာ ထည့်သွင်းအသုံးပြုသင့်ပါတယ်။ ရေမော်တာအပေါ်ရောက်မှ စိုက်ခင်းထဲသွင်းဖို့ ၃ လက်မပိုက် ပြောင်းလဲအသုံးပြုတာက ပိုမိုအဆင်ပြေပါတယ်။

စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီး၊ မုံရွာမြို့နယ်၏ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက်နေ့ လတ်တလော ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအရ ကျောက်ဖရုံသီး တစ်လုံးလျှင် ၅,၀၀၀ ကျပ်မှ ၈,၀၀၀ ကျပ်ဝန်းကျင် ရှိနေပါသည်။ မုံရွာမြို့ပေါ်ရှိ ဈေးကွက်အတွင်း သာမန်အလတ်စားအလုံးများမှာ ၅,၀၀၀ ကျပ်ခန့်ရှိပြီး၊ အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော အလုံးကြီး/ရှယ်အမျိုးအစားများမှာ ၈,၀၀၀ ကျပ်အထိ အရောင်းအဝယ် ဖြစ်နေပါတယ်။ ရာသီဥတုနှင့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အခြေအနေများကြောင့် ဒေသတွင်း လက်လီ/လက်ကားဈေး အနည်းငယ် အပြောင်းအလဲ ရှိနိုင်ပါတယ်။

okဗျာ

ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့ Imidacloprid သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်၊ အနည်းလိုအဟာရပါရွက်ဖျန်းအားဆေးလည်းဖျန်းပေးရန်လိုအပ်ပါတယ်။

ပုံပါ ကွမ်းရွက်များတွင် အရွက်ကြောများ စိမ်းနေပြီး အကြောကြားများ ဝါဖျော့နေသည့် လက္ခဏာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဤလက္ခဏာသည် ပိုးမွှားထက် မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် သံဓာတ်၊ နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ် မမျှတခြင်း ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် မြေကြီးထဲတွင် ရေဝပ်၍ အမြစ်များ အာဟာရမစုတ်ယူနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဖြေရှင်းရန်အတွက်အနည်းလိုအာဟာရပါသော ရွက်ဖျန်းအားဆေး ဖျန်းခြင်းနှင့် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေထုတ်မြောင်းများ ပြုပြင်ပေးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ပေးရပါမယ်။

သက်တမ်း ၆၅ ရက်ရှိ စပါးခင်းတွင် အပင်အားဆေးနှင့် ပိုးသတ်ဆေးကို ရောစပ်ဖျန်းနိုင်သော်လည်း ဓာတုဗေဒသဘောအရ ဓာတ်ပြုပြီး ဆေးအာနိသင် ပျက်ပြယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပင်လောင်ခြင်း မဖြစ်စေရန် သတိပြုရပါမယ်။ ဆေးမဖျန်းမီ ခွက်တစ်ခုထဲတွင် ဆေးနှစ်မျိုးကို အနည်းငယ်စီ ထည့်မွှေကာ ခဲခြင်း၊ အနယ်ထိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ကြိုတင်စမ်းသပ်သင့်ပြီး ဖျန်းပုံးထဲတွင် အမှုန့်ပုံစံဆေးကို အရင်ဖျော်ပြီးမှ အရည်ပုံစံနှင့် အပင်အားဆေးကို နောက်ဆုံးမှ ထည့်သွင်းရပါမယ်။ စပါးပန်းပွင့်ချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်နေပါက စပါးအဖျင်းများခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် မနက်ခင်းပန်းပွင့်ချိန်ကို ရှောင်၍ ညနေခင်း အေးမြချိန်တွင်သာ ဖျန်းပေးသင့်ပါတယ်။

ပုံပါ ဂန္ဓမာရွက်တွင် တွေ့ရသော လက္ခဏာမှာ မိုးများပြီး စိုစွတ်သော ရာသီဥတုတွင် အဖြစ်များသည့် ရွက်ပြောက်ရွက်ခြောက်ရောဂါ ဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းသည် မှိုကြောင့်ဖြစ်သော Septoria Leaf Spot သို့မဟုတ် ဘက်တီးရီးယားကြောင့်ဖြစ်သော Bacterial Leaf Spot နှစ်မျိုးလုံး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသဖြင့် ပင်စည်ပြတ်ကို ရေကြည်တွင်စိမ်၍ နွားနို့ရောင်အချွဲထွက်/မထွက် စမ်းသပ်ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။ ကာကွယ်ရန်အတွက် ရောဂါရအရွက်များကို ဆွတ်ခူးမီးရှို့ဖျက်ဆီးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ စမ်းသပ်ချက်အရ မှိုရောဂါ ဖြစ်ပါက မန်ကိုဇက် (Mancozeb)၊ ကလိုရိုသာလိုနေး (Chlorothalonil) သို့မဟုတ် အဇိုဆီစထရိုဘင် (Azoxystrobin) ဆေးကိုလည်းကောင်း၊ ဘက်တီးရီးယားဖြစ်ပါက ကြေးနီဓာတ်ပါသော ကော့ပါးဆေး (Copper Oxychloride) ကိုလည်းကောင်း စနစ်တကျ ပြောင်းလဲပက်ဖျန်းပေးရပါမယ်။အရင်က မှိုသတ်ဆေးဘာဆေးတွေများဖျန်းထားသေးလဲ။

ဤအဖြေဖြင့်ပြေလည်သည်အမှန်ခြစ်၍သတ်မှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ

ဟုကဲ့

စပါးနီမတုတ် (Nematode) ရောဂါသည် အမြစ်နှင့် အရွက်များကို ဖျက်ဆီးပြီး အပင်အာဟာရချို့တဲ့စေကာ အထွက်နှုန်းကို အလွန်ထိခိုက်စေသည့် ရောဂါဖြစ်ပါတယ်။ ၎င်းကို ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းရန်အတွက် မြေပြင်ချိန်နှင့် ကျရောက်ချိန်များတွင် ကာဘိုဖျူရန် ၃ ဂျီ (Carbofuran 3G) သို့မဟုတ် ဖစ်ပရိုနေးလ် ၃ ဂျီအာ (Fipronil 3 GR) ကဲ့သို့သော ပင်လုံးပြန့် အလုံးအခဲပိုးသတ်ဆေးများကို မြေကြီးထဲသို့ ကြဲပက်အသုံးပြုရပါမယ်။ ဓာတုဆေးဝါးအပြင် ပိုမိုထိရောက်စေရန်အတွက်စိုက်ခင်းအတွင်း ရေကို အဆက်မပြတ် လွှမ်းထားပေးခြင်းဖြင့် နီမတုတ်ပွားများမှုကို ဖြတ်တောက်ခြင်းနှင့် ပိုတက်ရှ်မြေဩဇာ ကျွေးခြင်းတို့ကို စနစ်တကျ ပူးတွဲလုပ်ဆောင်သင့်ပါတယ်။