သူက သံပုရာယင်မဲ (Citrus blackfly) ရဲ့ ပိုးတုံးလုံးအဆင့်ကောင်လေးတွေပါ။ သံပုရာယင်မဲက စုပ်စားပိုးအမျိုးအစားဖြစ်ပြီး သံပုရာအရွက်ထဲက သစ်ရည်ကို စုပ်ယူစားသောက်ပါတယ်။ ရေထဲမှာ ဆပ်ပြာဆီထည့်ဖျော်ပြီး ဖျန်းပက်ပေးနိုင်ပါတယ်။ ရေရှည်အတွက်ဆိုရင်တော့ တမာပိုးသတ်ဆေးကို ဆောင်ထားပြီး ၂ ပတ်တစ်ကြိမ် တစ်လတစ်ကြိမ်လောက် ပုံမှန်လေး ဖျန်းပေးပါ။ သူ့ရဲ့ သဘာဝရန်သူတွေကတော့ နကျယ်ကောင်တို့ လိပ်ခုံးကျိုင်းတို့ ဖြစ်ပါတယ်။ ကိုယ်အပင်ဘေးမှာ အဲဒီလိုအကျိုးပြုပိုးတွေတွေ့ရင် အသိမှတ်ပြုပေးပါ။

ပုံလေးနဲ့မေးရင်ပိုကောင်းမယ်ဗျ။ အရွက်ကုတ်ရတဲ့ အကြောင်းအရင်းတွေ ရှိပါတယ်။ ပထမက စုပ်စားပိုးကျရင် ဖြစ်ပါတယ်။ အရွက်ထဲက သစ်ရည်တွေ စုပ်ယူစားသောက်တဲ့အတွက် အရွက်တွေ ကုတ်လာပါတယ်။ နောက်တစ်ခုက ကယ်ဆီယမ်ချို့တဲ့ရင်လည်း အရွက်ကုတ်ပါတယ်။ ထို့အတူပဲ ဘိုရွင်ဓာတ်ချို့တဲ့ရင်လည်း အရွက်ကုတ်ပါတယ်။ ပိုးကြောင့်ဟုတ်မဟုတ်ကို အရွက်အောက်ခြေတွေကို စစ်ပေးပါ။ ပျတို့ လှေးတို့ ရှိမရှိစစ်ပါတယ်။ အဟာရကြောင့်ဆိုရင်တော့ ရွက်ဖျန်းဆေး သို့မဟုတ် မြေသြဇာထည့်ပေးပါ။

အိုင်းရွန်းဓာတ်fe ချို့တဲ့လို့ဖြစ်ပါတယ်။မိုးများပြီး အမြစ်တွေက အာဟာရဓာတ် မစုပ်ယူနိုင်ရင် ဖြစ်တတ်ပါတယ်။တောဓလေ့ ဆိာရင်တော့ အပင်ခြေကို ပြာဖြူးကြပါတယ်။

ချည်မျှင်ရှည်ဝါ စိုက်ပျိုးရာတွင် ပိုးသတ်ဆေး စတင်ဖျန်းရမည့်အချိန်မှာ အပင်ပေါက်ပြီး သက်တမ်း (၁၅) ရက်မှ (၂၅) ရက်သားအတွင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဝါသီးနှံသည် ပိုးမွှားဒဏ် အလွန်ခံရလွယ်သဖြင့် ပျိုးပင်ငယ်စဉ်တွင် ကျရောက်တတ်သော ဖြုတ်ပိုးနှင့် သရစ်ပိုးများကို ကာကွယ်ရန် ပထမအကြိမ် စတင်ဖျန်းရခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အပင်သက်တမ်းအလိုက် (၁၅) ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် ပိုးမွှားကျရောက်မှုအပေါ် မူတည်၍ စနစ်တကျ အလှည့်ကျ ဆေးဖျန်းပေးရပါမယ်။

ကျေးဇူးပါ ဆရာခင်ဗျ

ရွှံ့ကဏန်း(Mud Crab)များအား စီးပွားဖြစ်မွေးမြူနည်း (အပိုင်း-၁)

စပါးပင် ဖြစ်နေတဲ့ ပြဿနာကို၊ဒ္ဆေးတွေဖျန်းလို့ အဆင်မပြေနိုင်ဘယးနော်။ဝယ်ပြီးသားဆိုရင်လဲ၊ အပင်အားဆေးနဲ့ လဲရင်ရပါတယ်။အမိုင်နိုအက်ဆစ်၊ဟူးမစ်အက်ဆစ်တို့ ဖျန်းလို့ရပါတယ်။စပါးဝါတာက အမြစ်မကောင်းလို့ ဝါတာပါ။ဂျစ်ဆန်+ပိုတက် ကျွေးပေးပါ။

ဂန္ဓမာစိုက်ခင်း မိုးတွင်း ရေဝပ်သည့် ပြဿနာအတွက် စိုက်ဘောင်များအကြားနှင့် စိုက်ခင်းပတ်ပတ်လည်တွင် ပတ်မြောင်း (ရေနုတ်မြောင်း) တူးပေးခြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ထိရောက်သော အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ ဂန္ဓမာပန်းသည် မြေဆီလွှာ စိုထိုင်းဆကို ကြိုက်သော်လည်း အမြစ်တွင် ရေဝပ်ခြင်းကို လုံးဝမခံနိုင်သောကြောင့် ရေရှည်ရေဝပ်ပါက အမြစ်ပုပ်ပြီး အပင်သေဆုံးနိုင်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ရေကို စိုက်ခင်းပြင်ပသို့ အမြန်ဆုံး စီးထွက်နိုင်မည့် ရေထွက်ပေါက် လမ်းကြောင်းဖော်ပေးရပါမယ်။ ထို့ပြင် နောက်တစ်ကြိမ်တွင် စိုက်ဘောင်အမြင့်ကို ၈ လက်မမှ ၁ ပေအထိ မြှင့်တင်ခြင်း၊ မြေဆီလွှာတွင် သဲနှင့် ဖွဲပြာရောစပ်ခြင်းတို့ဖြင့် ရေစီးရေလာ ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်နိုင်ပါတယ်။ ရေကျသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပွားတတ်သော အမြစ်ပုပ်မှိုရောဂါများအတွက် မက်တယ်လက်ဆီး (Metalaxyl) ကဲ့သို့သော မှိုသတ်ဆေး ပက်ဖျန်းပေးခြင်းနှင့် အပင်ပြန်လည် လန်းဆန်းစေရန် ရွက်ဖျန်းမြေဩဇာ ကျွေးခြင်းတို့ကို ဆောင်ရွက်ရပါမယ်။

ရပါတယ်ခင်ဗျာ။ အချဉ်ဓာတ်လွန်ကဲသော အသီးများမှလွဲ၍ ကျန်မှည့်ဝင်းသောအသီးများကို အစားထိုး သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်။ အသီးခွံများပေါ်တွင် သဘာဝအချဉ်ဖောက်ခြင်းကို အားပေးသည့် အကျိုးပြုအဏုဇီဝပိုးမွှားများ ပါရှိသောကြောင့် အခွံ လုံးဝမခွာဘဲ၊ ရေလည်းမဆေးဘဲ ၂ လက်မပတ်လည် အတုံးငယ်များ တုံးထည့်ရပါမယ်။

ဥစားကြက်မွေးမြူရေးခြံများအတွက် ကောင်းမွန်သော မွေးမြူရေးကျင့်စဉ်

ဤအဖြေဖြင့်ပြေလည်သည်သတ်မှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ

ကြက်နာတွေကို ဆေးကုပေးမယ်ဆိုရင် (၂)

မြစ်သားမျိုးစိုက်ပျိုးလို့ရပါတယ်။ မြစ်သားစစ်စစ် (ရွှေဖလားမျိုး)မျိုးသန့်သည် အထားအခံဆုံးနှင့် ပို့ကုန်အတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး၊ စိုက်ပျိုးရာတွင် အောင်မြင်မှုရရှိရန် ပျိုးသက် ၄၅ ရက်မှ ၅၅ ရက်သားအတွင်းကိုသာ ရွေးချယ်စိုက်ပျိုးရပါမယ်။ တစ်ပင်နှင့်တစ်ပင် ၃ လက်မခန့် ခွာစိုက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရေဝပ်ခြင်းကို လုံးဝမကြိုက်သဖြင့် ဘောင်စနစ်ဖြင့် စနစ်တကျ ရေနုတ်မြောင်းပြုလုပ်၍ စိုက်ပျိုးရန် လိုအပ်ပါတယ်။ စိုက်ခင်းသက်တမ်းတစ်လျှောက်တွင် လှေးပိုးနှင့် ရွက်ခြောက်မှိုရောဂါများ ကျရောက်တတ်သဖြင့် ကြိုတင်ကာကွယ်ဆေးများ သုံးစွဲရန် လိုပါတယ်။