ပုံပါ ခရမ်းချဉ်ရွက်သည် ရွက်ကြောများ စိမ်းနေပြီး ရွက်ကြောကြားများ သိသိသာသာ ဝါနေခြင်းကြောင့် ရောဂါထက် မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) သို့မဟုတ် သံဓာတ်ချို့တဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များပါတယ်။ သံဓာတ်ချို့တဲ့ခြင်းသည် အပင်ထိပ်ဖျား ရွက်နုများတွင်သာ ပြလေ့ရှိပြီး၊ ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါဆိုပါက အရွက်များ ခွက်ကဲ့သို့ လိပ်တွန့်ခြင်းနှင့် အပင်ပုခြင်းတို့ တွဲဖက်ဖြစ်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဤအရွက်တွင် ထိုလက္ခဏာများ မတွေ့ရပါဘူး။ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် နှုန်းဖြင့် အနည်းလိုအဟာရအားဆေးများကိုအရွက်များပေါ်သို့ အရောင်ပြန်စိမ်းလာသည်အထိ ရွက်ဖျန်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ထို့အပြင် မြေဆီလွှာတွင် ရေဝပ်ခြင်း မရှိစေရန် ရေသွင်းမှုကို ထိန်းညှိပေးရပါမယ်။

နှင်းဆီများ မျိုးပြန့်ပွားခြင်း

ပဲပုပ်ကို ရိုးပြတ်ပေါ်တွင် အစေ့ချပြီး ကောက်ရိုးဖြင့် ပြန်လည်ခုတ်ဖုံးစိုက်ပျိုးသည့် “ခုတ်ဖုံးစနစ်”သည် မိုးနည်းသော ဆောင်းသီးနှံကာလတွင် မြေဆီလွှာအစိုဓာတ်ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်အောင်မြင်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် မိုးများနေချိန်တွင်မူ ဤစနစ်ကို အသုံးပြုရန် မသင့်တော်ပါဘူး။ အကြောင်းမှာ မိုးရေကြောင့် ကောက်ရိုးအောက်တွင် ရေဝပ်ပြီး အစိုဓာတ်လွန်ကဲကာ ပဲပုပ်စေ့များ အညှောက်မထွက်ဘဲ ပုပ်သွားနိုင်ခြင်း၊ အမြစ်များ အောက်စီဂျင်ပြတ်လပ်၍ မှိုရောဂါများ ကျရောက်ကာ အပင်သေဆုံးနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ မိုးနည်းပြီး ရေနုတ်ကောင်းသော ယာမြေတွင် မဖြစ်မနေ စိုက်ပျိုးလိုပါက ရိုးပြတ်ကို အလွန်ပါးလွှာစွာသာ ဖုံးအုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စိုက်ခင်းအတွင်း ရေဝပ်မှုမရှိစေရန် ရေနုတ်မြောင်းများကို ခပ်နက်နက် စနစ်တကျ တူးဖော်ပေးရပါမယ်။ မိုးရာသီအတွက် အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဘောင်မြှင့်၍ စိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

စပါးရွက်များ ပိုးကျပြီး ပျက်စီးရခြင်းသည် ရွက်လိပ်ပိုး၊ ပင်စည်ထိုးဆစ်ပိုး သို့မဟုတ် စပါးဖြတ်ပိုးတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ရန်အတွက် ပင်လုံးပျံ့အာနိသင်ရှိသော ကာတပ် (Cartap)၊ ဆစ်ပိုးနှင့် ရွက်လိပ်ပိုးကို ရေရှည်ကာကွယ်ပေးသည့် ကလိုရန်ထရန်နီလီပရိုး (Chlorantraniliprole) သို့မဟုတ် ကိုက်စားပိုးများအတွက် လန်ဒါဆိုင်ဟေလိုသရင် (Lambda-cyhalothrin) စသည့် ပိုးသတ်ဆေး (၃) မျိုးထဲမှ သင့်တော်ရာကို ရွေးချယ်ဖျန်းပက်သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။ ဆေးဝါးသုံးစွဲရာတွင် ဆေးဘူးပါအညွှန်းကို သေချာစွာဖတ်ရှုစစ်ဆေးရပါမည်။ ထို့ပြင် ပိုးမွှားခိုအောင်းမှု လျော့နည်းစေရန် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေသွင်းရေထုတ် စနစ်တကျလုပ်ခြင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် သဘာဝမိတ်ဆွေပိုးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းစသည့် ဘက်စုံကာကွယ်နှိမ်နင်းရေး နည်းလမ်းများကိုပါ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ပေးသင့်ပါတယ်။

ကော့ပါးမဟုတ်သော ဓာတုမှိုသတ်ဆေးအများစုကို ပိုးသတ်ဆေး၊ အားဆေးများနှင့် ရောစပ်ဖျန်းစပ်နိုင်သော်လည်း ဓာတုဗေဒသဘောအရ တွဲဖက်သုံးစွဲနိုင်မှု ရှိ၊ မရှိကို မဖြစ်မနေ ကြိုတင်စစ်ဆေးရပါမယ်။ ဆာလဖာ (Sulfur) ပါဝင်သော မှိုဆေးများ (ဥပမာ - မန်ကိုဇက်၊ သီရမ်) နှင့် ကော့ပါးဓာတ်များ တွဲမိပါက အပင်လောင်တတ်သလို၊ ဗျူဗေးရီးယားကဲ့သို့သော ဇီဝပိုးသတ်ဆေးများကို မှိုဆေးနှင့်ရောပါကလည်း ဆေးအာနိသင် ပျက်ပြယ်သွားတတ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဆေးများကို အတူတူမဖျန်းမီ ရေဘူးအကြည်တစ်ခုထဲတွင် အချိုးကျထည့်သွင်း၍ ခဲခြင်း၊ အနည်ထိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်သည့် Jar Test ကို အရင်လုပ်ဆောင်သင့်ပြီး၊ ဖျန်းစပ်သည့်အခါတွင်လည်း WP (အမှုန့်)၊ SC (ဆေးပျစ်)၊ EC (ဆေးဆီ)၊ အားဆေး အစီအစဉ်အတိုင်း တစ်မျိုးချင်းစီ ရေဖျော်၍ စနစ်တကျ ထည့်သွင်းအသုံးပြုရပါမယ်။

အရွက်အောက်ဖက်မှာ မွှားဖြူလေတွေ ရှိန်ိုင်ပါတယ်။ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ ခါကြည့်ပါ။စုပ်စားပိုးကြောင့်အရွက်ကုပ်တာလို့ယူဆပါတယ်။

စပါးအပြီး သီးထပ်အဖြစ် ပဲပုပ်စိုက်ပျိုးခြင်းသည် မြေဆီလွှာကို နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ် ဖြည့်တင်းပေးသဖြင့် အလွန်အဆင်ပြေသော စိုက်ပျိုးနည်းစနစ် ဖြစ်ပါတယ်။ ပဲပုပ်ပင်သည် အပင်ပေါက်ခါစ၊ ပန်းပွင့်ချိန် နှင့် အစေ့အဆန်တည်ချိန်များတွင် အစိုဓာတ် လုံးဝမပြတ်လပ်ရန် လိုအပ်သဖြင့် ယင်းကာလများသည် ရေသွင်းရန် အရေးကြီးဆုံးအချိန်များ ဖြစ်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးချိန်တွင် မြေတွင်းအစိုဓာတ် ရှိနေပါက ရေတင်ရန်မလိုဘဲ အပင်ပေါက်အောင် စိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ပန်းပွင့်ချိန်နှင့် အစေ့အဆန်တည်ချိန်များတွင် မြေကြီးခြောက်သွေ့နေပါက အထွက်နှုန်း ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ရေကို မဖြစ်မနေ သွင်းပေး/တင်ပေးရပါမယ်။ သို့သော် ပဲပုပ်သည် ရေဝပ်ပါက အပင်သေတတ်သဖြင့် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေမဝပ်စေရန် ရေထုတ်မြောင်း စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ထားရန်လည်း လိုအပ်ပါတယ်။

စပါးစိုက်ပျိုးရန် ကောင်းမွန်သော မြေဆီလွှာဖြစ်စေရန် မြေပြင်ခြင်းကို အဆင့် (၄) ဆင့်ဖြင့် စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ ပထမဦးစွာ ကောက်ရိုးနှင့် ပေါင်းမြက်များ မြေဆွေးဖြစ်စေရန်နှင့် မြေအောက်လွှာပွစေရန် ထယ်ရေးနက်နက် (၆ လက်မခန့်) ထိုးပြီး ၁ ပတ်မှ ၂ ပတ်ခန့် နေလှန်းရပါမယ်။ ဒုတိယအဆင့်အနေဖြင့် မြေခဲများကြေညက်ပြီး သမန်းညက်စေရန် ရေသွင်းကာ ထွန်မွှေစက် (သို့မဟုတ်) ထွန်စက်ဖြင့် ၃-၄ ကြိမ် ထွန်မွှေပေးရပါမယ်။ တတိယအဆင့်တွင် သမန်းတုံးရိုက်၍ လယ်ကွက်မျက်နှာပြင်ကို တစ်ညီတည်းဖြစ်အောင် ညှိရပါမယ်။ နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရေဝပ်သည့်နေရာ မရှိစေရန်နှင့် ရေသွင်းရေထုတ် လွယ်ကူစေရန် ပတ်လည်ရေမြောင်းနှင့် ပတ်ဆွဲခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပေးရပါမယ်။စပါးစိုက်ပျိုးရန် မြေပြင်ချိန်တွင် ဓာတ်မြေဩဇာနှင့် ကာကွယ်ဆေးများကို စနစ်တကျ အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါတယ်။ မြေခံမြေပြင်ချိန်တွင် သဘာဝနွားချေး (သို့မဟုတ်) မြေဆွေးကို အဓိကထား ထည့်သွင်းရပါမယ်။ ထို့ပြင် အမြစ်ပွားအားကောင်းစေရန် တီစူပါ (TSP) နှင့် အပင်ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရန် ပိုတက်ရှ် (MOP) မြေဩဇာတို့ကို မြေခံအဖြစ် မဖြစ်မနေ ထည့်ပေးရပါမယ်။ ဖြန်းဆေးနှင့် မြေချဆေးအနေဖြင့် မြေချဉ်ပါက စိုက်ပျိုးရေးထုံးထည့်ရန်လိုအပ်ပြီး၊ မြေအောင်းမှိုနှင့် နီမတုတ်ပိုးများအတွက် မြေအောင်းပိုးသတ်ဆေးနှင့် ပေါင်းမြက်များ ကြိုတင်ကာကွယ်ရန် အပင်မပေါက်မီဖျန်း ပေါင်းသတ်ဆေး ကို အသုံးပြုသင့်ပါတယ်။

ဆေးဖျန်းတာမှန်ပါတယ်။ နောက်တပတ်ခြားပြီး၊ကော့ပါးဟိုက်ဒြောက်ဆိုဒ်နဲ့ Bismerthiazol (ဖာတီဇို)နဲ့ ထပ်ဖျန်းပါ။ ဘောင်ပေါ်ကို ပြာ သို့မဟုတ် ဂျစ်ဆန်မှုန့်ဖြူးပေးပါ။ကော့ပါးမဖျန်းမီ ရောဂါရ အရွက်နွေခူးပြီး အဝေးလွှင့်ပါ။