ပုံပါ မာလကာပင်တွင် အရွက်များ နီမြန်းပြီး ဝါကြင်ကြင် ဖြစ်နေသည့် လက္ခဏာမှာ အဓိကအားဖြင့် အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အပင်များတွင် ဖော့စဖရပ် (Phosphorus) ဓာတ် မလုံလောက်ပါက အရွက်ဟောင်းများမှာ ခရမ်းရောင် သို့မဟုတ် နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ပါက အရွက်ရင့်များ၏ ရွက်ကြောများအကြား ကြေးနီရောင် သို့မဟုတ် နီမြန်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ ၎င်းအပြင် ရာသီဥတု အေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာ ကျပ်လွန်းခြင်းကြောင့် အမြစ်မှ အာဟာရ မစုပ်ယူနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် P,Kပါဝင်သည့်ရွက်ဖျန်းအားဆေးနှင့် အနည်းလိုအဟာရပါသော(Ca,B,Mg,Mn,Zn,Fe)အား ဆေး ကို ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် အရွက်များ ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်အထိ ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ရေရှည်အတွက်မူ အပင်ခြေကို မြေဆွပေးပြီး သဘာဝမြေသြဇာ များ နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ပေးသင့်ပါတယ်

ပုံပါ မာလကာပင်တွင် အရွက်များ နီမြန်းပြီး ဝါကြင်ကြင် ဖြစ်နေသည့် လက္ခဏာမှာ အဓိကအားဖြင့် အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အပင်များတွင် ဖော့စဖရပ် (Phosphorus) ဓာတ် မလုံလောက်ပါက အရွက်ဟောင်းများမှာ ခရမ်းရောင် သို့မဟုတ် နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ပါက အရွက်ရင့်များ၏ ရွက်ကြောများအကြား ကြေးနီရောင် သို့မဟုတ် နီမြန်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ ၎င်းအပြင် ရာသီဥတု အေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာ ကျပ်လွန်းခြင်းကြောင့် အမြစ်မှ အာဟာရ မစုပ်ယူနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် P,Kပါဝင်သည့်ရွက်ဖျန်းအားဆေးနှင့် အနည်းလိုအဟာရပါသော(Ca,B,Mg,Mn,Zn,Fe)အား ဆေး ကို ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် အရွက်များ ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်အထိ ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ရေရှည်အတွက်မူ အပင်ခြေကို မြေဆွပေးပြီး သဘာဝမြေသြဇာ များ နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ပေးသင့်ပါတယ်

ပုံပါ မာလကာပင်တွင် အရွက်များ နီမြန်းပြီး ဝါကြင်ကြင် ဖြစ်နေသည့် လက္ခဏာမှာ အဓိကအားဖြင့် အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အပင်များတွင် ဖော့စဖရပ် (Phosphorus) ဓာတ် မလုံလောက်ပါက အရွက်ဟောင်းများမှာ ခရမ်းရောင် သို့မဟုတ် နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ပါက အရွက်ရင့်များ၏ ရွက်ကြောများအကြား ကြေးနီရောင် သို့မဟုတ် နီမြန်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ ၎င်းအပြင် ရာသီဥတု အေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာ ကျပ်လွန်းခြင်းကြောင့် အမြစ်မှ အာဟာရ မစုပ်ယူနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် P,Kပါဝင်သည့်ရွက်ဖျန်းအားဆေးနှင့် အနည်းလိုအဟာရပါသော(Ca,B,Mg,Mn,Zn,Fe)အား ဆေး ကို ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် အရွက်များ ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်အထိ ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ရေရှည်အတွက်မူ အပင်ခြေကို မြေဆွပေးပြီး သဘာဝမြေသြဇာ များ နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ပေးသင့်ပါတယ်

ပုံပါ မာလကာပင်တွင် အရွက်များ နီမြန်းပြီး ဝါကြင်ကြင် ဖြစ်နေသည့် လက္ခဏာမှာ အဓိကအားဖြင့် အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အပင်များတွင် ဖော့စဖရပ် (Phosphorus) ဓာတ် မလုံလောက်ပါက အရွက်ဟောင်းများမှာ ခရမ်းရောင် သို့မဟုတ် နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ပါက အရွက်ရင့်များ၏ ရွက်ကြောများအကြား ကြေးနီရောင် သို့မဟုတ် နီမြန်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ ၎င်းအပြင် ရာသီဥတု အေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာ ကျပ်လွန်းခြင်းကြောင့် အမြစ်မှ အာဟာရ မစုပ်ယူနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် P,Kပါဝင်သည့်ရွက်ဖျန်းအားဆေးနှင့် အနည်းလိုအဟာရပါသော(Ca,B,Mg,Mn,Zn,Fe)အား ဆေး ကို ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် အရွက်များ ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်အထိ ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ရေရှည်အတွက်မူ အပင်ခြေကို မြေဆွပေးပြီး သဘာဝမြေသြဇာ များ နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ပေးသင့်ပါတယ်

ပုံပါ မာလကာပင်တွင် အရွက်များ နီမြန်းပြီး ဝါကြင်ကြင် ဖြစ်နေသည့် လက္ခဏာမှာ အဓိကအားဖြင့် အာဟာရဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း ကြောင့် ဖြစ်တာပါ။ အပင်များတွင် ဖော့စဖရပ် (Phosphorus) ဓာတ် မလုံလောက်ပါက အရွက်ဟောင်းများမှာ ခရမ်းရောင် သို့မဟုတ် နီညိုရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတတ်ပြီး၊ မဂ္ဂနီဆီယမ် (Magnesium) ဓာတ် ချို့တဲ့ပါက အရွက်ရင့်များ၏ ရွက်ကြောများအကြား ကြေးနီရောင် သို့မဟုတ် နီမြန်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိပါတယ်။ ၎င်းအပြင် ရာသီဥတု အေးလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် မြေဆီလွှာ ကျပ်လွန်းခြင်းကြောင့် အမြစ်မှ အာဟာရ မစုပ်ယူနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ကုသရန်အတွက် P,Kပါဝင်သည့်ရွက်ဖျန်းအားဆေးနှင့် အနည်းလိုအဟာရပါသော(Ca,B,Mg,Mn,Zn,Fe)အား ဆေး ကို ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ်နှုန်းဖြင့် အရွက်များ ပြန်လည်စိမ်းလန်းလာသည်အထိ ဖျန်းပေးရပါမယ်။ ရေရှည်အတွက်မူ အပင်ခြေကို မြေဆွပေးပြီး သဘာဝမြေသြဇာ များ နှင့် ကွန်ပေါင်းမြေဩဇာများ ထည့်သွင်းပေးခြင်းဖြင့် မြေဆီလွှာကို ပြုပြင်ပေးသင့်ပါတယ်

ပုံပါ ပဲတောင့်ရှည်ပင်များတွင် ဖြစ်ပွားနေသော လက္ခဏာမှာ ယင်ဖြူ (Whitefly) မှတစ်ဆင့် ကူးစက်ပြန့်ပွားတတ်သည့် ပဲမျိုးစုံ အဝါရောင် မိုစေ့ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါ (Yellow Mosaic Virus) ဖြစ်ပါတယ်။ ဤရောဂါကြောင့် အရွက်များတွင် အဝါရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ကွက်ကြားများ ဖြစ်ပေါ်ကာ တဖြည်းဖြည်း ဖြူဝါရောင်ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အပင်ပုညှက်ခြင်းနှင့် အသီးပုံမှန်မဝင်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေပါတယ်။ ဗိုင်းရပ်စ်ရောဂါဖြစ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ကုသရန် ဓာတုဆေးမရှိဘဲ ရောဂါရအပင်ကို နှုတ်ယူမီးရှို့ခြင်း၊ အဝါရောင်ထောင်ချောက်သုံးခြင်းနှင့် ရောဂါသယ်ဆောင်သော ယင်ဖြူကိုနှိမ်နင်းရန် စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့အဆီတာမီပရစ် (Acetamiprid) သို့မဟုတ် အီမီဒါကလိုပရစ် (Imidacloprid) ပိုးသတ်ဆေးများ ပက်ဖြန်းခြင်းဖြင့် ထိရောက်စွာသုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။

ငှက်ပျောပင်သည် ပိုတက်စီယမ် (K) ဓာတ် ကြွယ်ဝသဖြင့် စပါးခင်းထဲ ခုတ်စင်းထည့်ပါက Kဓာတ် ရနိုင်သော်လည်း အစိုလိုက်တိုက်ရိုက်ထည့်လျှင် ဆိုးကျိုးများပြားပါတယ်။ ရေဝပ်နေသော စပါးခင်းထဲ၌ ငှက်ပျောပင်များ ဆွေးမြည့်သောအခါ အဏုဇီဝပိုးမွှားများက အောက်ဆီဂျင်နှင့် မြေထဲရှိ နိုက်ထရိုဂျင် (ယူရီးယား) ဓာတ်ကို လုယူသုံးစွဲသဖြင့် စပါးပင်များ ခဏတာအဝါရောင်သန်းကာ အမြစ်ပုပ်ခြင်းနှင့် ဖျက်ပိုး/မှိုရောဂါ ခိုအောင်းခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။ ထို့ပြင် မေးခွန်းရှင်၏လယ်သည် "တစ်လယ်ပေါ်တစ်လယ်သွင်း" ရေအမြဲစီးဆင်းနေသဖြင့် ရေတွင်ပျော်ဝင်လွယ်သော ပိုတက်စီယမ်ဓာတ်များ ရေစီးနှင့်အတူ မျှောပါဆုံးရှုံး နေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ပိုတက်ရှ်မြေဩဇာဝယ်ယူခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊သို့မဟုတ် Kများစွာပါဝင်သောရွက်ဖျန်းအားဆေးဖျန်းခြင်းလည်းကောင်း၊ ငှက်ပျောပင်ကို နုတ်နုတ်စဉ်းစဉ်းပြီးမြေဆွေးပြုလုပ်ပြီးသုံးစွဲခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း ဆောင်ရွက်နိုင်ပါတယ်။စပါးခင်းထဲသို့ ပြာ ထည့်ပေးခြင်းသည် ပိုတက်စီယမ် (K) ဓာတ် ချို့တဲ့မှုကို အမြန်ဆုံးနှင့် အထိရောက်ဆုံး ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည့် သဘာဝနည်းလမ်းကောင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပြာတွင် အပင်က ချက်ချင်းစုပ်ယူနိုင်သော ပိုတက်စီယမ်ဓာတ်သာမက စပါးပင်ကို သန်မာစေပြီး လဲကျခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည့် စီလီကာ (Silica) ဓာတ်လည်း ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်ပါတယ်။ ထို့ပြင် အမြဲတမ်း ရေဝပ်၍ ချဉ်နေသော လယ်မြေများ၏ pH အချဉ်ဓာတ်ကို မျှတအောင် ပြုပြင်ပေးနိုင်ပါတယ်။ သို့သော် "တစ်လယ်ပေါ်တစ်လယ်သွင်း" ရေစီးရှိသော လယ်ကွက်ဖြစ်ပါက ပြာများ ရေစီးနှင့် မျှောပါမသွားစေရန် ရေသွင်းရေထုတ်ကို ခေတ္တပိတ်၍ မြေပြင်ချိန် သို့မဟုတ် ပေါင်းလိုက်ချိန်တွင် မြေဆီလွှာနှင့် သမအောင် စနစ်တကျ ထည့်သွင်းပေးရပါမယ်။

ပဲစောင်းလျားပင်များ အပွင့်ပွင့်သော်လည်း အသီးမတင်ဘဲ ကြွေကျရခြင်းမှာ နိုက်ထရိုဂျင် (ယူရီးယား) မြေဩဇာ အလွန်အကျွံသုံးစွဲမိခြင်း၊ ကယ်လ်စီယမ်နှင့် ဘိုရွန် (Calcium-Boron) ဓာတ် ချို့တဲ့ခြင်း၊ အရွက်များ အုပ်ဆိုင်းပြီး နေရောင်ခြည်နှင့် လေဝင်လေထွက် မလုံလောက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် လှေးနှင့် ပွင့်ထွေးပိုး ကဲ့သို့သော ပိုးမွှားများ ဖျက်ဆီးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဤပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ပန်းပွင့်ချိန်တွင် နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ်ကို လျှော့ချ၍ ဖော့စဖရပ်နှင့် ပိုတက်ဆီယမ် ပါဝင်မှုများသော မြေဩဇာကို ပြောင်းလဲကျွေးရပါမယ်။ ထို့ပြင် အရွက်အိုများကို ဖယ်ထုတ်ပေးခြင်း၊ ကယ်လ်စီယမ်-ဘိုရွန် ရွက်ဖျန်းဆေး ပက်ဖြန်းပေးခြင်းနှင့် လိုအပ်ပါက သဘာဝပိုးပြေးဆေးများ ကြိုတင်ကာကွယ် ဖြန်းပေးခြင်းတို့ဖြင့် အသီးတင်နှုန်းကို သိသိသာသာ တိုးတက်စေနိုင်ပါတယ်။

နှင်းဆီများ မျိုးပြန့်ပွားခြင်း

ပဲပုပ်ကို ရိုးပြတ်ပေါ်တွင် အစေ့ချပြီး ကောက်ရိုးဖြင့် ပြန်လည်ခုတ်ဖုံးစိုက်ပျိုးသည့် “ခုတ်ဖုံးစနစ်”သည် မိုးနည်းသော ဆောင်းသီးနှံကာလတွင် မြေဆီလွှာအစိုဓာတ်ထိန်းသိမ်းရန် အလွန်အောင်မြင်သော နည်းလမ်းဖြစ်ပါတယ်။ သို့သော် မိုးများနေချိန်တွင်မူ ဤစနစ်ကို အသုံးပြုရန် မသင့်တော်ပါဘူး။ အကြောင်းမှာ မိုးရေကြောင့် ကောက်ရိုးအောက်တွင် ရေဝပ်ပြီး အစိုဓာတ်လွန်ကဲကာ ပဲပုပ်စေ့များ အညှောက်မထွက်ဘဲ ပုပ်သွားနိုင်ခြင်း၊ အမြစ်များ အောက်စီဂျင်ပြတ်လပ်၍ မှိုရောဂါများ ကျရောက်ကာ အပင်သေဆုံးနိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ အကယ်၍ မိုးနည်းပြီး ရေနုတ်ကောင်းသော ယာမြေတွင် မဖြစ်မနေ စိုက်ပျိုးလိုပါက ရိုးပြတ်ကို အလွန်ပါးလွှာစွာသာ ဖုံးအုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး စိုက်ခင်းအတွင်း ရေဝပ်မှုမရှိစေရန် ရေနုတ်မြောင်းများကို ခပ်နက်နက် စနစ်တကျ တူးဖော်ပေးရပါမယ်။ မိုးရာသီအတွက် အန္တရာယ်အကင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ဘောင်မြှင့်၍ စိုက်ပျိုးခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

စပါးရွက်များ ပိုးကျပြီး ပျက်စီးရခြင်းသည် ရွက်လိပ်ပိုး၊ ပင်စည်ထိုးဆစ်ပိုး သို့မဟုတ် စပါးဖြတ်ပိုးတို့ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ စိုက်ပျိုးရေးသုတေသန လမ်းညွှန်ချက်များနှင့် တောင်သူအများစုကတော့ထိရောက်စွာ နှိမ်နင်းနိုင်ရန်အတွက် ပင်လုံးပျံ့အာနိသင်ရှိသော ကာတပ် (Cartap)၊ ဆစ်ပိုးနှင့် ရွက်လိပ်ပိုးကို ရေရှည်ကာကွယ်ပေးသည့် ကလိုရန်ထရန်နီလီပရိုး (Chlorantraniliprole) သို့မဟုတ် ကိုက်စားပိုးများအတွက် လန်ဒါဆိုင်ဟေလိုသရင် (Lambda-cyhalothrin) စသည့် ပိုးသတ်ဆေး (၃) မျိုးထဲမှ သင့်တော်ရာကို ရွေးချယ်ဖျန်းပက်သုံးစွဲလေ့ရှိတယ်။ ဆေးဝါးသုံးစွဲရာတွင် ဆေးဘူးပါအညွှန်းကို သေချာစွာဖတ်ရှုစစ်ဆေးရပါမည်။ ထို့ပြင် ပိုးမွှားခိုအောင်းမှု လျော့နည်းစေရန် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေသွင်းရေထုတ် စနစ်တကျလုပ်ခြင်း၊ ပေါင်းမြက်ရှင်းလင်းခြင်းနှင့် သဘာဝမိတ်ဆွေပိုးများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းစသည့် ဘက်စုံကာကွယ်နှိမ်နင်းရေး နည်းလမ်းများကိုပါ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်ပေးသင့်ပါတယ်။