အမေးအဖြေ

သဲဆန်သောမြေတွင် သဘာဝမြေဩဇာ မထည့်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး၌ မတ်ပဲစိုက်ပျိုးရန်အတွက် "ခုတ်ဖုံးစနစ်" က ထယ်ရေးစနစ်ထက် အစိုဓာတ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ပါတယ်။ ခုတ်ဖုံးစနစ်သည် မြေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးနှင့် အပင်အကြွင်းအကျန်များဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ဖုံးအုပ်ပေးထားသဖြင့် နေရောင်ခြည်ကြောင့် ရေငွေ့ပျံခြင်းကို ထိရောက်စွာ တားဆီးပေးပါတယ်။ ထယ်ရေးစနစ်မှာမူ အောက်ခြေအစိုဓာတ်ကို ပွင့်ထွက်စေပြီး သဲမြေ၏ ရေထိန်းအားကို ပိုမိုခန်းခြောက်လွယ်စေသည့်အပြင်၊ ခုတ်ဖုံးစနစ်သည် ဆွေးမြည့်လာသော ကောက်ရိုးများမှတစ်ဆင့် မြေဆီလွှာအာဟာရကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သောကြောင့် ပိုမိုသင့်တော်သော စနစ်ဖြစ်ပါတယ်

ဟိုမုန်း သို့မဟုတ် နိုက်ထရိုဖိနော နုန်းထားများတာမဟုတ်ရင်၊အရွက်အောက်ဖက်မှာ မွှား(broad mite)ရှိနိုင်ပါတယ်။ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ကို အရွက်ခါချကြည့်ပါ။ ဖုန်မှုန့်လေးတွေလို တွေ့ရပါမယ်။သေချာစစ်ကြည့်ပါဦး။

ဂရမ်းက Metiram+Pyraclostrobin ပါဝင်တယ်မလား ဂရမ်းဖျန်းပေးပါး၊ ခေါင်ညွှန့်ထိုးပိုးကိုလည်း သေချာလေးဂရုစိုက်စစ် ဆေးပေးပါ၊

ပုံပါ ခရမ်းသီးတွင် ဖြစ်ပွားနေသော လက္ခဏာသည် Phomopsis vexans မှိုကြောင့်ဖြစ်သည့် Phomopsis blight (အသီးပုပ်ရောဂါ) ဖြစ်ပွားနေခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ အသီးမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စိုစွတ်ပြီး ချိုင့်ဝင်နေသော အညိုရောင်/အမည်းရောင် ကွက်ကြီးများ ဖြစ်ပေါ်နေသော်လည်း၊ ခရမ်းခေါင်ညွန့်ထိုးပိုး/သီးလုံးဖောက်ပိုး ကျရောက်ပါက တွေ့ရလေ့ရှိသည့် ပိုးထိုးပေါက်များနှင့် ပိုးချေးများကို မတွေ့ရခြင်းကြောင့် ရောဂါကျတာ သေခြာသွားတာပါ။ ဤရောဂါသည် စိုထိုင်းဆများပြီး လေဝင်လေထွက် ညံ့ဖျင်းပါက ပိုမိုဆိုးရွားတတ်သဖြင့် ရောဂါရအသီးများကို ခူးယူမီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရန် လိုအပ်ပါတယ်။ဒီရောဂါသည် အပူချိန်မြင့်ပြီး စိုထိုင်းဆများသော မိုးရာသီ သို့မဟုတ် ရေသွင်းလွန်ကဲသော အခြေအနေများတွင် ပိုမိုဆိုးရွားစွာ ကူးစက်ပြန့်ပွားတတ်ပါတယ်။ရောဂါရနေသော အသီးများနှင့် အရွက်များကို ခူးယူပြီး စိုက်ခင်းနှင့် ဝေးရာတွင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပါ သို့မဟုတ် မြေမြှုပ်ပစ်ပါ။ ရောဂါပိုးသည် အပင်အကြွင်းအကျန်များတွင် ခိုအောင်းနေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။အပင်ခြေရှိ အရွက်ဟောင်းများကို ဖယ်ရှားပေးပြီး လေဝင်လေထွက် ကောင်းအောင် ပြုလုပ်ပေးပါ။ရောဂါလက္ခဏာ စတင်တွေ့ရှိရပါက ကာကွယ်မှုအနေဖြင့် ထရိုင်ဂိုဒါးမား (Trichoderma ) ကဲ့သို့သော အကျိုးပြုမှိုများကို အပင်ခြေနှင့် မြေကြီးထဲသို့ ဖျန်းပေးနိုင်ပါတယ်။ကာကွယ်နှိမ်နင်းရန်အတွက် မန်ကိုဇက် (Mancozeb) သို့မဟုတ် ကာဘင်ဒါဇင် (Carbendazim) ၊ ကော့ပါး အခြေခံဆေးများ ၊ Propiconazole,Tebuconazole ကဲ့သို့သော မှိုသတ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုးကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ စိုက်ခင်းအတွင်း ကူးစက်မှုနှုန်းနှင့် အရွက်များတွင်ပါ ရောဂါပြန့်ပွားနေခြင်း ရှိမရှိကို ဆက်လက်စစ်ဆေးပြီး အမြန်ဆုံး ကုသသင့်ပါတယ်။စိုက်ခင်းအတွင်းရှိ အခြားအပင်များတွင်ကော အရွက်များပေါ်၌ အဝိုင်းပုံစံ မီးခိုးရောင် သို့မဟုတ် အညိုရောင် အစက်အပြောက်များ၊ သို့မဟုတ် ပင်စည် ညှိုးခြောက်ပြီး ပုပ်လာသည့် လက္ခဏာများ ရှိမရှိကိုလည်း သတိပြု စစ်ဆေးပေးစေလိုပါတယ်ခင်ဗျာ။

ရေတံခွန်ကုမ္မဏီကထုတ်သည့် အီးအမ်ဝယ်ယူလို့ရပါတယ်ခင်ဗျာ

ပုံပါ မတ်ပဲခင်းသည် အပင်နေရာစိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ထူထပ်ခြင်း မရှိဘဲ စိုက်ပျိုးရန် အနေအထား အတော်လေး ကောင်းမွန်မျှတလျက် ရှိပါတယ်။ လက်ရှိတွင် ပဲပင်ကလေးများသည် အပင်ပေါက်အဆင့်သာ ရှိသေးသဖြင့် အချင်းချင်း အာဟာရလုရမည့် အခြေအနေ မဟုတ်သေးပါဘူး။ ထို့ကြောင့် ပဲပင်သက်တမ်း (၁၀-၁၂) ရက်သားတွင် အပင်အလွန်ကျပ်သော နေရာအချို့ကို သားခွဲပေးခြင်းနှင့် ပေါင်းမြက်များကို အမြန်ဆုံး နှိမ်နင်းပေးခြင်းတို့ဖြင့် ပဲခင်းကို ပိုမိုသန်မာအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးသင့်ပါတယ်။

နွေစပါး စိုက်ပျိုးထုတ်လုပ်ခြင်း (ရွှေခရုကာကွယ်နှိမ်နင်းခြင်း) ဒီထဲမှာ လေ့လာကြည့်ပါ

မိတ်ဆွေ ထုတ်လုပ်ထားသော မြေဆွေးသည် အရောင်မဲနက်ခြင်း၊ အပူချိန် ကင်းစင်ခြင်းနှင့် မြေနံ့ ရရှိခြင်းတို့ကြောင့် စနစ်တကျ အောင်မြင်စွာ ဆွေးမြေ့သွားသည့် အရည်အသွေးမြင့် သဘာဝမြေဆွေး ဖြစ်သွားပါပြီ။ ဖော်ပြပါ "၃၅ ရာခိုင်နှုန်း လျော့ကျခြင်း" မှာ ကုန်ကြမ်းများ အော်ဂဲနစ်ဓာတ် ပြိုကွဲမှုကြောင့် ထုထည်နှင့် အလေးချိန် သဘာဝအတိုင်း လျော့ကျသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မြေဆွေးထုတ်လုပ်မှု အောင်မြင်ကြောင်း ပြသခြင်းပါ။ စိုက်ပျိုးရာတွင် အပင်များ သိသာစွာ သန်စွမ်းစေရန် ပျိုးမြေစပ်ရာ၌ မြေကြီး (၂) ပုံ လျှင် မြေဆွေး (၁) ပုံ နှုန်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအတွက် တစ်လလျှင် တစ်ကြိမ် လက်တစ်ဆုပ်စာ နှုန်းဖြင့်လည်းကောင်း သုံးစွဲနိုင်ပါတယ်။ စီးပွားဖြစ် ရောင်းချနိုင်ရန်အတွက် အစိုဓာတ်ကို ၃၀%-၄၀% ဝန်းကျင်ရှိအောင် ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ဆကာချ၍ အခဲများ ဖယ်ထုတ်ခြင်းနှင့် လေဝင်လေထွက်ရှိသော အိတ်များဖြင့် ထုပ်ပိုးခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်ပါတယ်။

အလံရွက်က အချိန်နည်းနည်းစောထွက်လာခြင်းမှာ ရာသီဥတုအပူလွန်ကဲခြင်း၊ အစောပိုင်းကာလတွင် ရေပြတ်လပ်ခြင်း သို့မဟုတ် နိုက်ထရိုဂျင်ဓာတ် လိုအပ်ခြင်းတို့ကြောင့် အချိန်မတိုင်မီ ရင့်မှည့်ခြင်း ဖြစ်ပွားခြင်းမျိုး ဖြစ်တာပါ။ ဤသို့ဖြစ်ပါက စပါးနှံတိုခြင်းနှင့် အဖျင်းများခြင်းတို့ကြောင့် အထွက်နှုန်း ကျဆင်းနိုင်သဖြင့် လက်ရှိအချိန်တွင် စိုက်ခင်းအတွင်း ရေမပြတ်စေရန် (၂-၃ လက်မ) အမြဲသွင်းထားပေးရပါမယ်။ ထို့ပြင် အောင်စေ့များစေရန်အတွက် ပိုတက်ဆီယမ်ပါဝင်မှုမြင့်မားသော ရွက်ဖျန်းမြေဩဇာ သို့မဟုတ် အမိုင်နိုအက်ဆစ်ကို စပါးနှံမပွင့်မီနှင့် ပွင့်ပြီးစအချိန်များတွင် ပက်ဖျန်းပေးခြင်းဖြင့် အထွက်နှုန်းထိခိုက်မှုကို အကောင်းဆုံး ကုစားနိုင်ပါလိမ့်မယ်။

ခရမ်းသီးတွင် ကပ်နေသော အဖြူရောင်အကောင်လေးများသည် ပိုးစေးနှဲ ဟုတ်မဟုတ် သေချာစေရန် ၎င်းတို့ကို ထိတွေ့ကြည့်သည့်အခါ ဖယောင်းကဲ့သို့ အဖြူရောင်အမှုန့်များ သို့မဟုတ် စေးကပ်သော အရည်များ ထွက်လာခြင်း ရှိမရှိ အရင်ဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ပါ။ အသီးပုပ်ရခြင်းမှာ ဤပိုးစေးနှဲများက အပင်ရည်ကို စုပ်ယူပြီး ပင်ရည်ချိုများ စွန့်ထုတ်ခြင်းကြောင့် မှိုရောဂါပိုးများ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ခရမ်းသီးလုံးဖောက်ပိုးက အသီးထဲ ဖောက်ဝင်စားသောက်ရာမှတစ်ဆင့် မိုးရေဝင်ပြီး အသီးပုပ်သွားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ထို့အပြင် စိုထိုင်းဆများပြီး ရေဝပ်ခြင်း သို့မဟုတ် အသီးပုပ်မှိုရောဂါ (Phomopsis blight) ကျရောက်ခြင်းကြောင့်လည်း အသီးများ ကွဲအက်ကာ ပုပ်ရိသွားတတ်သဖြင့် မိမိစိုက်ခင်းရှိ အသီးအတွင်းပိုင်းတွင် ပိုးလောက်ကောင် ရှိမရှိနှင့် အသီးပေါ်တွင် အမည်းစက်များ ရှိမရှိကို သေချာစွာ ခွဲခြားစစ်ဆေးကြည့်‌ ပေးပါဦး။ပုံထဲမှာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဖြစ်နေလို့ပါခင်ဗျာ။စစ်ဆေးတွေ့ရှိချက်များ‌ပြန်ပြောပေးပါဦး